شاعرانه

امروز وقتي از خونه اومدم بيرون توي خيابون يه بوي خاصي ميومد...يه حسّ عجيبي همه جا دنبالم بودهرچي فكر كردم نتونستم بفهمم كه  چه حسي دارم. همينطور

كه فكر مي كردم و راه مي رفتم يه دفعه چشم به يه پرچم مشكي افتاد

آخ ....چطور يادم رفته بود .آره بوي محرمه كه همه جا داره دنبالم مياد...حسّ غربته كه داره منو تعقيب مي كنه . گفتم خيابونا يه تغييري كرده...همه جا سياه پوش شده.

راستي شمام متوجه اين تغيير شدين؟؟؟

و چه غمگين روزي است

آن زمان كز غم تو

سنگ هم مي گريد.

ظهر گرم صحرا،

آخرين سجده ي تو،

و نمازي بر عشق،

زير باران جاودانه ي مرگ.

لحظه هايي پر درد، رفتن تك تك ياران خدا،

و تو آخر بودي :

آخرين زمزمه ها

پيش صد ها كافر

بانگ "هل من ناصر".

و نمازي ديگر :

‌« رقص صدها شمشير،

پايكوبي صد ها نيزه،

زخم هاي گل سرخ،

آخرين ضربه ي شمشير بر پيكر حق.»

و غروبي مبهم،

و سكوتي غمگين،

ناله ي سرد زمان :

« باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است؟؟؟»

تقدیم به ساحت مقدَس امام حسین‹ع› و یارانش 

از طرف خاموش 

گاهی وقتا آدم یه حس عجیبی داره.یه جورایی

دلش واسه گذشته اش تنگ میشه.گذشته ای که شاید

خیلی شیرین بوده...با خاطراتی زیبا.

اما باید بگم این گذشتمون نیست که دلمون واسش تنگ

می شه ٬دلمون واسهخودمون تنگ می شه... 

واسه خودِ قدیمیمون.شاید خنده دار باشه اما

واقعیت داره. 

امروز یه شعر زیبا رو از محمد علی بهمنی

شاعر خوب معاصر انتخاب کردم .اگه یه خورده دقت کنین

می بینین که این شعر در اوج زیبایی بسیار روان به عرصه ی

کاغذ پا گذاشته...من که خیلی حال کردم.

اگر چه  نزد  شما  تشنه ی  سخن  بودم

کسی  که حرف دلش را نگفت  من بودم

دلم  برای  خودم  تنگ  می شود  آری :

همیشه بی خبر از  حال  خویشتن  بودم

نشد  جواب   بگیرم   سلام   هایم    را

هر آنچه  شیفته تر  از  پی  شدن   بودم

هر گونه شرح دهم عمق خستگی ها  را

اشاره ای  کنم ،  انگار  کوه  کن  بودم

من  آن  زلال پرستم  در آب  گند زمان

که  فکر  صافی  آبی چنین  لجن  بودم

غریب  بودم  و  گشتم  غریب  تر   اما

دلم خوش است که در غربت وطن بودم

شعر از محمد علی بهمنی

سلامی به رنگ عشق.

همیشه یه سوال خیلی فکرم رو مشغول می کرد:

چرا پاییز زرده؟؟؟؟ نه بذار راحت تر بگم

چرا همه پاییز رو فصل غم و نا امیدی می دوونن؟؟؟

(...البته همه ی همه که نه...)

من که چیزی جز قشنگی و زیبایی توش نمی بینم.

به هر حال هنوزم که هنوزه من جواب این سوالم رو نگرفتم.

این شعر نظر منه درباره ی پاییز.البته من پارسال هم این شعر

رو تو وبلاگ گذاشته بودم.اما دوباره مناسب دیدم که بنویسمش. 

آسمان شهر ما امروز صاف و آبیست

چه هواییست‌‌‌!!

عقربه های ساعتم انگار روی ظهر مانده است

 ظهر خوب و گرم یکی از هفته های سرد پاییز.

همان پاییز زرد و خشک

همان پاییز برگشته ز تاراج ِ فصول

تاراجی که تنها قربانیان آن درختان لخت و بی برگِ خیابانند.

ولیکن هیچکس را حال ِ همنشینی نیست .

ولی من گوش دادم به این صدای عجیب :

"که میگوید که پاییز فصل نومیدیست؟

که فصل ِ شادی و امّید و زیباییست.

اگر برگ درختان خشک می گردد نباید نومید گردید

چرا که نوید برگ های تازه میدهد.

چرا مردم نمی خوا هند بفهمند که

شروع فصل هاست پاییز."

با عشق از طرف خاموش به همه ی

دوستاران شاعرانه .

انتخاب واحد به سبک انسان های اوّّّلیّه

قاصد روزان ابری ، داروگ ، کی میرسد باران.

باید یکی کنیم راه را

باید رها کنیم جاه را

باید فدا کنیم در ره او٬ جاودان ترین نگاه پگاه را.

باید فدا شویم

شاید رها شویم

باید سفید کنیم رنگ های سیاه را.

در سرزمین عشق٬ از عشق نگذریم٬

عاشق کنیم همه سنگ های بی پناه را.

پا به پای هم بسازیم وطن به عشق٬

باید که پاس داریم خون آن همه بی گناه را...

در باره کامنت قبلیم باید بگم که شعرش از خودم بود.ودر جواب علی آقا هم باید بگم که:

شکی نیست که همه ی اشعار و نوشته های من تاثیر گرفته از سهرابه و من با سهراب

 سپهری به اوج شعر نو رسیدم.ولی باید بگم که من وقتی چیزی از ذهنم به زبان واز زبانم

به قلمم جاری می شه دیگر به هیچ چیز فکر نمی کنم . واین شباهت در نوشته هایم به

پیش زمینه ی ذهنی من ربط داره

به هر حال ما که هیچ ادعایی نداریم .این شعر جدید رو هم واسه همین گفته ام:

هر چه گویی در سوادش رنج بردم پیش از این

از زبانم    بر نمی آید توانی   بیش     از این

هر چه من گفتم در این دفتر همه حرف دل است

تو نمی خواهد زنی بر قلب و جانم نیش از این

من اگر بیهوده    گفتم تو   ببخشا ای   عزیز

نکند یک دم منی روح و روانت ریش از این

از بلندای زمان فریاد بروردم که  من

بنده ی عشقم   شدم    درویش   از    این

باده و جام و می و ساغر همه افسانه است

عشق باشد اول   و آخر ٬ بود مستیش از این

گرچه اشکال   وغلط   بسیار دارد   شعر من

تو به من خرده مگیر چون نیست بارم بیش از این

باشه(درسته یه کم دیره).

از همه ی شما معذرت می خوام که این بار زیاد از حد منتظرتون گذاشتم.

آخه کامپیوترم خرابه ٬ الان هم از کافی نت دارم می نویسم.

این شعری رو  هم که نوشتم تقدیم می کنم به همه ی شما عزیزانی

که این همه منتظر موندین.

ابر ها در حرکت ٬

ثانیه شمار ساعتم در حرکت٬

و من در سکون.

لحظه ی تردید است:

باید امشب بروم

در دلم امّید است

کوله بارم بر دوش

یک نفس خواهم رفت

تا تنهایی خدا

می روم تا ته شب

تا سر صبح.

هم چنان خواهم رفت

تا تراوشگه احساس و یقین

تا سرا پرده ی غمگین زمان خواهم رفت

در دلم امّید است

هم چنان خواهم رفت.

                                                دوستار شما   خاموش